مديريت بحران.پایان نامه نسبت هاي مالي براي پيش بيني بحران کسب و کار

2ـ17ـ بحران:

واژه بحران[1] بيش از 5 قرن پيش مطرح شد. موضوع مديريت بحران در بلاياي طبيعي اولين بار در سال 1989 در هشتمين کنفرانس جهاني زلزله در آمريکا توسط دکتر فرانس پريس مطرح شد. عبارت امروزي مديريت بحران براي اولين بار توسط مک فامارو  با توجه به امکان درگيري موشکي آمريکا و کوباـ عنوان گرديد. در ايران در تاريخ17/3/1348 قانون پيشگيري و مبارزه با خطرات سيل به تصويب مجلس رسيد و بعد در سال 1386 قانون مديريت بحران کشور به تصويب مجلس رسيد که به صورت سازمان شکل گرفت(الواني،1385). بحران در واقع حالتي است کاملاً غيرمنتظره و غافلگيرکننده که در آن فرصت براي تصميم گيري بسيار کم است. در چنين شرايطي ديگر نمي توان از روشهاي معمول براي نشان دادن عکس العمل استفاده کرد. در اين حال مديريت پيش از هر چيزي به تجربه، مهارت، سرعت، هوشمندي، خلاقيت و موقع سنجي نياز دارد و با توجه به اطلاعات موجود بايد هر چه سريعتر موضوع ارزيابي و نسبت به آن اقدام شود. بحران در واقع وضعيتي است که در اثر رخدادها وعوامل طبيعي و غيرطبيعي(انسان ساخت) به طور ناگهاني پديد آمده و يا ظاهر مي شود. در پزشکي وضعيت بحران بر حالتي گفته مي شود که ارگانيزم دچار بي نظمي شده و به خطر افتاده است. در زمينه مسائل اجتماعي بحران حالتي است که جامعه و سازمان از نظم عادي خارج و دچار آشفتگي مي شود. با عنايت به مطالب فوق الذکر، بحران در واقع شرايط عادي است که در آن مشکلات ناگهاني و پيش بيني نشده اي پديد مي آيد و در چنين شرايطي ضوابط و هنجارها وقوانين مرسوم ديگر کارساز نيست. (رضواني،1385).

2ـ17ـ1ـ مديريت بحران:

مديريت بحران فرآيند برنامه ريزي و عملکرد مي باشد که با مشاهده سيستماتيک بحرانها و تجزيه و تحليل آنها در جستجوي يافتن ابزاري است که بوسيلۀ آن بتوان از بروز بحرانها پيش گيري نموده و يا درصورت بروز آن در خصوص کاهش اثرات، آمادگي لازم، امدادرساني سريع و بهبودي اوضاع سازمان اقدام نمود؛ هراندازه ميزان ارتباطات بين ارگان هاي مقابله کننده با بحران بيشتر باشد مديريت بحران از کارايي بيشتري برخوردار است. کنترل «طراحي» و «شناخت عوامل بحران» ،«تصميم گيري» ،«ارتباطات» ،«سازماندهي» خواهد بود. مديريت بحران ناظر بر پنچ مقوله بحران در مواقعي که سازمان دهي نيروهاي مقابله کننده با بحران بيشتر باشد آسانتر است(رضواني، 1385). مساله اصلي در مديريت بحران، چگونگي سنجش فوريت و اولويت تهديد است. در سنجش، طبقه بندي و تشخيص اولويت و فوريت تهديد عوامل بسياري تأثيرگذار هستند. زمان تهديد، مکان و شدت تهديد، توان و قدرت تهديد، عامل تهديد، عمق و دامنه تهديد، نوع تهديد، هدف مورد آماج تهديد و ابزار تهديد از مهمترين اين عوامل هستند. سرعت تصميم گيري در مديريت بحران از اهميت بسياري برخوردار است. در واقع بين سرعت تصميم گيري و سرعت کنترل بحران ارتباط مستقيم وجود دارد به بيان ديگر هر اندازه سرعت تصميم گيري از سوي مديريت بحران بيشتر باشد، سرعت کنترل بحران نيز بيشتر خواهد بود. مديريت بحران فرآيندي است که بايستي در قسمتي از برنامه عادي توسعه کشور قرار گيرد. سوانح و حوادث غير مترقبه طبيعي نبايستي صرفاً  “در مواقع نياز” پاسخ داده شوند. علل آنها بايستي تجزيه و تحليل گردد، و برنامه هاي پيشگيري و استراتژي هاي پاسخگويي عادي سازي بايستي توسعه داده شود و اجرا گردند. جامعترين شرايط مديريت بحران، حفظ و نگاهداري توسعه پايدار است، که توسط آن از منابع انساني و طبيعي استفاده و حفاظت مي شود تا در جهت اعتلاي فرهنگ، بهداشت و اقتصاد جوامع برنامه ريزي شود (ويسنبلت[2]، 1989).

[1] . Crisis

[2] . Wisenblat